Wees nooit boos op jezelf!

Wees nooit boos op jezelf!
Je creëert hiermee gespletenheid.

Degene die boos is en de ander.

Het lijkt een taalkundig spelletje. Taal schept echter de ervaring.

Als je boos op jezelf bent is een deel in je boos en de andere deel gaat gebukt onder de boosheid. Je deelt jezelf op in twee stukken. Het zijn twee ikken. Welke van de twee ben je dan echt?

Welke van de twee je ook kiest ze zijn allebei niet gezond.

De een is boos en klaagt op de ander. De ander is de slachtoffer en zwak. We creëren hiermee dus een onvolmaakte zelfbeeld.

De grootste grap is dat je geen van beide ikken bent. 

 

Je kunt ze namelijk allebei waarnemen!

Als je goed observeert is er  een gevoel van boosheid in je aanwezig tegelijkertijd met een gevoel van afwijzing. Als je dit nog nauwkeuriger bekijkt ontdek je dat er een naar gevoel is wat je eigenlijk niet wil voelen. Als gevolg van dit nare gevoel creëert de mind twee ikken die met elkaar aan de haal gaan. De ene ik is boos geworden dat dit nare gevoel wakker is geworden. De boze ik is boos op de andere ik het fout heeft gedaan. Soms  ontstaat er een urenlange discussie onderling. Aan het eind van het verhaal raken we altijd gefrustreerd of gedeprimeerd en balen we van onszelf.

 

We zijn complexe wezens.

We creëren allemaal ikken met problemen die we vervolgens moeten oplossen. We  hebben bijna  allemaal  meervoudige persoonlijkheden  en zijn  gespleten. Bij de een is het wat meer als bij de ander.

 

Zelfs als je één ik gecreëerd hebt is dat niet wat je bent maar wat je hebt.

Het lijkt één ik, in werkelijkheid zijn het er velen. Een ik dat een vader, moeder, broer of zus, dochter of zoon is. Een ik dat een werknemer of werkgever is. We hebben wellicht wel tientallen ikken. Soms is er een ik dat boos is, zich schuldig voelt of in de steek gelaten.

 

Geen van  deze ikken is wie je echt bent. 

Het zijn allemaal ikjes die je hebt ontwikkeld om te overleven en om te kunnen gaan met de ander. Maskers die je door de jaren heen hebt verzameld om jezelf te beschermen en optimaal te kunnen functioneren.

Zelf weet ik er alles van. Heb jarenlang last gehad van velen ikken. Ik was een echte kameleon. Ik kon het met bijna iedereen leuk vinden. Geen van mijn ikken bleek echt te zijn. Het waren maskers die ik had opgezet om vervelende gevoelens te beschermen. Ik was dermate empatisch dat ik de ander gemakkelijk invoelde en wist hoe ik me het beste kon voordoen. Bij dominante mensen droeg ik me onderdanig om hen te vriend te houden. Bij mensen die tegen me opkeken speelde ik de wijsneus. Voor mensen die liefde te kort kwamen was ik de geliefde.  Als mensen verdrietig waren, werd ik een redder.

Wie ik werkelijk was wist ik niet meer. Ik was mezelf totaal kwijt. Ik zat verstopt onder een dikke laag met maskers. Vreemd genoeg bleek elke ik een masker te zijn.

Door zelfonderzoek ben ik er achter gekomen dat elke ik een illusie is. Een verzinsel van de mind die een naar gevoel probeert te beschermen. De mind heeft dit gevoel geankerd met allerlei overtuigingen zoals ik moet lief zijn, ik mag niet liegen, ik moet eerlijk zijn etc. Het zijn beperkingen die ik mezelf had opgelegd om te voldoen en mijn basisgevoel van ik ben niet goed genoeg te verhullen. Zodra ik nu nog een ik ontdek gaat deze er onmiddelijk aan. Elke ik voorkomt immers dat ik mijn pijnen onder ogen ziet.

Ga dit alles echter niet zomaar van me geloven!

Ga eens zelf op onderzoek uit. Waar zit jouw ik precies? Welke overtuigingen, normen en waarden behoren bij deze ik? Wat voor gevoel hoort hierbij?

Er is een zeer eenvoudige manier om er achter te komen dat je geen ik bent maar er een aantal hebt.. Weer eens een tijdlang alle gedachten waar een ‘ik’ in voorkomt. Laat al die gedachten eens schieten. Gewoon niet naar luisteren. Wat je zult merken is dat er geen reden meer is om ongelukkig te zijn. Jouw ikken zijn er dan even niet meer.

Het lijden verdwijnt!


Ben jij wel eens boos op jezelf?

Geef je reactie in onderstaande commentaarvelden.